27 lat/a, 171 cm
Awatar użytkownika
how long can i still play pretend?
how long 'til our worlds come crashing in?
Whispers of life
nie powiem, bo wstyd
— No coś w tym jest — stwierdził, zgadzając się z nim i kiwając głową. Na szczęście, raczej żaden z nich nie miał problemu z zaakceptowaniem tego, kim był. Co prawda, obaj musieli się kryć i nawet kiedy już oficjalnie zostali parą, musieli się bardzo pilnować, bo na pewno nie skończyłoby się to dla nich dobrze, gdyby ktokolwiek w domu dziecka oraz w szkole dowiedział się o ich związku. Na szczęście, jakoś im się to udało, a przynajmniej byli przekonani, że nikt o niczym nie wiedział. A nawet jeśli ktoś się domyślał, to nigdy tego po sobie nie pokazał. Niestety, nie można było o nich powiedzieć, że po tym jak już zaczęli żyć na własną rękę było u nich kolorowo. Wydarzyło się potem wiele złych rzeczy. Na szczęście, ostatecznie znowu byli razem i byli ze sobą naprawdę szczęśliwi, a to było dla Toto najważniejsze. Wierzył w to, że teraz będzie już tylko lepiej. — Weź, nic mi nie mów, bo na samą myśl mam ochotę umrzeć z zażenowania — odparł rozbawiony i pokręcił głową na boki. Nie mógł zaprzeczyć, że byłoby to naprawdę upokarzające. Nie wspominając o tym, że pewnie typiara zaraz każdemu by o tym rozpowiedziała i każdy by o tym wiedział.
— No właśnie — skwitował i westchnął cicho, wydymając lekko dolną wargę. Od zawsze chciał mieć jakiegoś zwierzaka, więc nic dziwnego, że teraz kiedy wiedział, że niewiele czasu zostało do tego, aż w końcu będzie miał psa, to był tym taki podekscytowany i po prostu nie mógł się już doczekać. W końcu mogli sobie na to pozwolić, a uważał, że po ślubie to będzie kolejny spory krok, który razem wykonają jako para. W końcu taki pies to była jednak spora odpowiedzialność. — Tak — zgodził się z nim i pokiwał głową, po czym westchnął cicho.
— Mhm — wymruczał i pokiwał lekko głową. Miał nadzieję, że ostatecznie coś tam będzie pamiętał i nie skończy się na tym, że praktycznie będzie musiał się wszystkiego uczyć od nowa. — No nie, nie mamy — zgodził się z nim i pokiwał głową. Teraz zaczął odczuwać tylko jeszcze większy stres. Pomimo tego, że to miała być jedynie skromna ceremonia i tak stresował się tym, że coś jednak może pójść nie tak. Chwycił jego dłoń, po czym również wstał z kanapy. Gdy chłopak go do siebie przyciągnął, zarzucił mu ramiona na szyję i przytulił się do niego, przymykając na krótką chwilę powieki. — Ja też — odparł i odetchnął cicho. Chętnie odwzajemnił jego pocałunek, po czym uśmiechnął się do chłopaka delikatnie. — Nie, najwyższa pora się za to zabrać — pokiwał głową. Przecież nie wypadało spóźnić się na własny ślub.
Po tym jak wzięli prysznic, chwilę jeszcze spędzili przed lustrem, układając włosy i poprawiając swój wygląd. W końcu wyszli z łazienki i przebrali się w garnitury, które kupili. Na szczęście, nie mieli daleko, bo ślub brali w plenerze przynależącym do pensjonatu, w którym się zatrzymali. Gdy obaj byli gotowi, wyszli z pokoju i udali się w odpowiednie miejsce, gdzie miała odbyć się ceremonia. Na szczęście, wszystko przebiegło tak jak powinno. Wymienili się przysięgami, a następnie obrączkami. Na koniec podpisali potrzebne dokumenty i od tej pory oficjalnie byli małżeństwem. Po ceremonii musieli podjechać do restauracji, gdzie wraz ze świadkami zjedli obiad. Spędzili tam kilka godzin, przy okazji racząc się alkoholem, ale w końcu wszyscy zgodnie uznali, że pora wracać. Toto i Monty chcieli też trochę czasu dla siebie, aby móc po tym wszystkim się jeszcze sobą porządnie nacieszyć.
Gdy wrócili do ośrodka, był już wieczór i było ciemno. Na szczęście, nie byli aż na tyle popici, żeby nie trafić do swojego pokoju. Gdy tylko przekroczyli jego próg, Toto zsunął z siebie marynarkę i zdjął niewygodne buty, po czym rozpiął muszkę i odetchnął głośno.
— Takie ciuchy to katorga. Ja nie wiem, jak ludzie ubierają się w ten sposób na co dzień — stwierdził i pokręcił głową na boki. Wszedł w głąb pokoju, zapalając światło i przeszedł do niewielkiego aneksu kuchennego. — Chcesz się jeszcze napić wina? — zapytał i uśmiechnął się do niego.

Monty
28 lat/a, 180 cm
właściciel w Rampart Treehouse
Awatar użytkownika
Nieokiełznane bydle
¯\_(- > -)_/¯
Whispers of life
Przygotowanie się do samego ślubu trochę im zajęło, więc dobrze, że zabrali się za to sporo przed wyjściem. Najpierw się umyli, a potem zajęli się układaniem włosów i ogólnie doprowadzaniem się do takiego stanu, żeby wyglądać wyjątkowo, jak na tę okazję przystało. Gdy byli gotowi, przebrali się w garnitury. Musiał przyznać, że Toto prezentował się w swoim naprawdę dobrze, ale nie było to niczym dziwnym, biorąc pod uwagę to, że chłopak był po prostu atrakcyjny i Monty miał fioła na jego punkcie.
W końcu nadeszła odpowiednia pora, więc wyszli z pokoju i udali się na miejsce, w którym mieli brać ślub. Stresował się tym jak cholera, bo bał się, że coś pójdzie nie tak, ale okazało się, że zupełnie niepotrzebnie, bo wszystko przebiegło pomyślnie. Nie dowierzał w to, że teraz już byli związani tak na poważnie i że będą mogli o sobie mówić, że byli małżeństwem. Nawet przez moment nie żałował tego, że zdecydował się na to, żeby mu się oświadczyć i miał nadzieję, że dzięki temu ich związek będzie jeszcze silniejszy. Po wszystkim przejechali do restauracji, w której mieli zamówioną kolację. Spędzili tam ze świadkami sporo czasu, jedząc pyszne jedzenie i pijąc porządny alkohol. W końcu jednak wszyscy zgodnie uznali, że przyszła pora na to, żeby się rozejść i udać do swoich pokoi. Nim się obejrzał, byli w tym swoim.
Po wejściu do środka poszedł w ślady Toto i również ściągnął buty oraz marynarkę. Zaraz również pozbył się muszki i rozpiął kilka górnych guzików koszuli. Takie ciuchy zdecydowanie nie były stworzone dla niego. Umarłby, jakby miał tak chodzić codziennie. — Nic mi nie mów — zaśmiał się. — Wiadomo, że człowiek wygląda w takim wydaniu jak milion dolarów, ale ileż można — dodał i pokręcił lekko głową na boki. Na szczęście już było po wszystkim, byli w swoim pokoju i mogli się zaraz przebrać w coś wygodniejszego. No, albo w ogóle się rozebrać, bo oczywiście nie mogło się obejść bez nocy poślubnej i miał nadzieję, że chłopak zdawał sobie z tego sprawę.
Powiódł za nim wzrokiem, kiedy Toto skierował się do aneksu. — Tak, chętnie — odparł i uśmiechnął się do niego. Podszedł bliżej i wsparł się dłońmi o wyspę. — Co prawda, już czuję się nieźle wstawiony, ale chyba nic się nie stanie, jak pozwolimy sobie na to, żeby się całkiem zniszczyć — zażartował. — Z drugiej strony, muszę cię pilnować, żebyś był na tyle trzeźwy, żebym mógł porządnie cię przelecieć. Przecież musimy spełnić swój małżeński obowiązek i się ze sobą dzisiaj przespać — posłał mu zaczepny uśmiech. — I chyba wiesz, że nie dam ci tak szybko spokoju. Mamy dla siebie całą noc — dodał jeszcze, chcąc zaznaczyć, że chłopak nie miał co liczyć na to, że skończy się na jednym razie. Domyślał się jednak, że Toto nie będzie miał nic przeciwko temu i że sam chętnie odda się takim przyjemnościom. Zdziwiłby się, gdyby mu czegokolwiek odmówił.

Toto
ODPOWIEDZ

Wróć do „Podróże”