Dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w głosowaniu i przesłali swoje propozycje. 
Jeśli Gabrielowi nie będzie przeszkadzało, że bywa trochę gburowaty i złośliwy, to jak najbardziej możemy pójść w pozytyw, gdzie Win stara się bardziej otworzyć na ludzi i zdobyć więcej pozytywnej energii, za to Gabriel może na niego liczyć, kiedy trzeba np. wyjść z psem, a ma nocną zmianę, albo gdzieś wyjeżdża. Pewnie też Palmer pyta go o jakieś sprawy, by wiedzieć, co nowego się dzieje. Tak na szybko na to wpadłem, więc śmiało możesz poprawić/coś dodać. 
Winston Palmer
Najpierw muszę pomyśleć, czy w ogóle mogę mieć coś z Tobą wspólnego, bo dzięki naszej koleżance mam ostrą reakcję alergiczną na meduzy, więc nie wiem. 
w sensie cokolwiek ich teraz łączy niech ma podłoże na tle pracy, na pewno nie raz ze sobą współpracowali, może nawet jeszcze podczas odbywania stażu przez Tish, a z czasem mogli się zacząć spotykać na prywatnym gruncie. O, mogła mu nawet zaproponować wyjście na drinka jako pierwsza, byłaby do tego zdolna
Winston Palmer pisze: ↑pn 08 sty 2024, 00:30 Dobry wieczór, @Gabriel Ravenscroft!
Rzeczywiście łączy nas i praca i miejsce zamieszkania (dobrze, że przypominasz; muszę wreszcie jakieś wizualizacje ogarnąć), plus ten sport, który fajnie z kimś pouprawiać, by właśnie trochę rywalizować. Winston, mimo tego, że jest trochę starszy, niby coś tam próbuje o siebie dbać, ale zapewne nie raz i nie dwa na jakimś dystansie łapał zadyszkę, potem tłumacząc się, że on nie musi biegać za przestępcami, bo ci do niego już trafiają
Nie będzie musiał wtedy angażować rodzeństwa. Mogą plotkować o tym co dzieje się nowego lub o ludziach w wydziałach.
Generalnie widzę to tak, że Winston mógł znać całkiem dobrze poprzedniego koronera, który był już starszym mężczyzną/kobietą, niedługo przed przejściem na emeryturę, albo po prostu ten ktoś nie tyle, co był starszy, co rozmyślał nad zmianą pracy. I gdzie Win raczej się kontaktował z tą osobą przez telefon/poza pracą, pewnego dnia mógł zamiast na XYZ trafić na nią, kiedy coś robiła nad zwłokami i mruczała pod nosem. Palmer pewnie zmarszczył czoło, przez chwilę stał w milczeniu i przyglądał się jej, aż wreszcie zapytał, czy przypadkiem nie trafił na jakąś psychiatrię. Nie sprawił zapewne tym za dobrego wrażenia 
No i też wolę, jak relacja wychodzi w fabule, bo teoretyzować sobie można, aby nadać jej na początku jakiegoś kształtu, wizji i przeszłości, ale i tak wszystko wychodzi w grach. Więc uznajemy, że panowie niekiedy chodzą biegać, czasami dla równowagi, by tak zdrowo tylko nie było, może wpaść jeden do drugiego na jakiś mecz/drinka/pogadać o pracy i jakichś sprawach dookoła. Gabriel dogaduje Winstonowi żartem na jego zaczepki, a ten się już przyzwyczaił, że młody jest odporny na jego złośliwości i tylko wywróci oczami, by na drugi raz mieć lepszą ripostę. 
Winston Palmer
Jeśli ciężki przypadek, to Lana wzięłaby go w obroty - żeby trochę się towarzysko otworzył. Kto ma szczęście w kartach, nie ma szczęścia w miłości - jej miłosne życie nie istnieje, więc mogła go ograć w pokera, czym zasłużyła sobie na przysługę z jego strony ;)
Nie mogę się za to doczekać, aż panna Collièr przyniesie mu trochę pecha — pod warunkiem że nie skończy się on śmiercią.
