tony hawk!

good to see you
.012

Lyle doskonale pamięta, jak poznał się z Caiusem. Co prawda znali się kilka miesięcy, ale dogadywali się dość łatwo. Poznali się w klubie, gdzie chłopak występował jako muzyk. Tego samego wieczoru, Lyle siedział samotnie przy barze, popijał piwo i zerkał na scenę, na której trwał występ. Nie znał w mieście nikogo. Przybył niedawno, a wiele osób przyglądało mu się, jakby zrobił coś, czego nie powinien. Wszedł do tego klubu przypadkiem. Chciał zabić czas, którego miał za wiele. Muzyka była porządna, nie za głośna, rytmiczna i wpadająca w ucho. Po występie, Caius podszedł do baru, zamówił coś do picia, rzucając w stronę Cole’a: ”dobre piwo?”. Rozpoczęli rozmowę, krótką, zupełnie zwyczajną, pewnie bez większego znaczenia. Od tamtej pory widywali się od czasu do czasu. Czasami jeden odwiedzał drugiego, spędzając przy butelce piwa więcej niż dwie godziny, a czasami ilość wypitego alkoholu była większa, co sprawiało, że kończyło się na czymś mocniejszym. Tamten wieczór – no cóż – skończył się na dachu jednego z garaży. Sączyli piwo, gadali o bzdurach. Tak to się zaczęło, co?
Lyle spojrzał na wyświetlacz telefonu. Było więcej niż pół godziny. Nie śpieszył się, a powinien. Wiedział, że Caius może się spóźnić, ale wolał nie ryzykować. W mieszkaniu panował spokój, cisza, a jedynie stara lodówka burczała gdzieś w kącie, przypominając o sobie co parę minut. Przeszedł przez pokój, zabierając z fotela bluzę. Ruszył do łazienki. Przemył twarz zimną wodą, poprawił włosy, a zapach perfum miał dodać całości nieco uroku. Wsunął buty na swoje giry i ruszył przed siebie, zamykając za sobą drzwi, sprawdzając jednocześnie, czy ma w kieszeni wszystko, co było potrzebne – telefon, klucze, portfel, by zakupy – ach, przecież to nie te czasy.
Po drodze na miejsce spotkania wstąpił do sklepu z brudną witryną. Przypominała stary rupieć, coś, czego nie chce się dotknąć. W środku zapach kurzu i czegoś metalowego zlewał się z pustym uśmiechem sprzedawcy. Wziął kilka piw z dolnej półki lodówki — zimnych, choć lekko lepkich od wilgoci. Zapłacił bez słowa, wrzucił butelki do torby i wyszedł, nie oglądając się za siebie.
Ten wieczór był jak wiele innych, poprzednich. Łagodny wiatr kołysał koronami drzew, ale nie był tym, który sprawiał, że na ciele można poczuć chłód, jeśli nie założysz kurtki. Słońce już dawno zniknęło, ale niebo nie zdążyło jeszcze całkiem ściemnieć – szare, może nieco przymglone, coś pomiędzy dniem, a nocą.
Caius czekał w miejscu, w którym się umówili. Opuszczony skatepark na obrzeżach miasta, lata swojego zainteresowania miał dawno za sobą. Popękany asfalt, wyblakłe graffiti, łamiące się barierki i trochę śmieci, które wiatr uparcie przesuwa z kąta w kąt. Ciszę zakłócały pojedyncze samochody w oddali. Ale ktoś już na niego czekał. – Caius – skinienie głowy na znak krótkiego powitania. Uśmiech, który odpowiadał na wiele pytań, tych, które jeszcze nie padły. Usiadł obok, torba z miękkim szelestem spoczęła między nimi. Sięgnął do środka, wyjmując dwa piwa – jedno dla siebie, drugie dla tego, który musiał na niego czekać. Wyglądało jak odruch, który ćwiczyli przez ostatnie kilka miesięcy. Otwierając, napili się po łyku. Pierwsze doznanie: chłód i gorycz mieszały się ze sobą jak barwy palet kolorów na niebie. Cisza. Otaczająca ich, przypominała bezruch – nie ospałość. Coś na znak zawieszenia. Jakby miasto chciało o nich zapomnieć, dając im chwilę sam na sam ze sobą. Gdzieś poza. Daleko. Obok siebie.
Upił łyk. Większy niż poprzedni, grzbietem dłoni zbierając z ust nadmiar płynu. Odstawił butelkę obok siebie, nie tak, by dzieliła mężczyzn. Odchylił się do tyłu – Jak to jest z tym, że nie bardzo leży Ci spotkanie u Ciebie? O co to chodzi, co? Masz grzyb na ścianie, którego się wstydzisz, czy jak? – zapytał z lekkim rozbawieniem, ale bez ironii. Pisali wcześniej, pisali, ale wiadome, że Lyle przy swoim natłoku życia, jakimś jebnięciu chwili, zapomniał, nie? Nie oskarżał go też o nic – zwyczajnie – od pytanie, które powinno pojawić się już dawno, jednak do tego czasu nie było okazji się spotkać.
Odpowiedział od razu? Przemilczał? Zrobił coś, co sprawiłoby, że Lyle przejrzy na oczy? Na pewno nie. Pewność siebie mężczyzny była na wysokim poziomie. Cole spojrzał na siedzącego obok towarzysza. Trzymał butelkę przy ustach. Jakby czas w tym właśnie momencie się zatrzymał – Mieszkasz z kimś, co? – domyślił się. Nie dopytywał tak, jak to robi wredna baba, sąsiadka spod dwójki. Wiedział, o co chodzi. Dziewczyna. Wspominał o niej mimochodem kilka razy, bez szczegółów. Nie było to nic zaskakującego, ale też nigdy nie padła żadna konkretna informacja. Żadne zaproszenie, żadna wzmianka o „wpadnij kiedyś” – Wiesz, że spoko, nie? – zerknął na niego bez cienia kpiny – Spoko, że wiesz...jakoś się układa. Bo się układa, nie? – uniósł pytająco brew do góry. I choć jego spojrzenie zaraz po tym było zwyczajne – kurwa, może zbyt zwyczajne – no powiedział co myślał, dobra? Tak czuł. Cieszył się będzie jego szczęściem, jak tylko powiem mu, że to wszystko „pykło”. Potem znowu pociągnął łyk piwa i znów zamilkł na sekundę. W sumie dużo pierdolił, więc to nie trwało zbyt długo – Ty..ale to jest tak, że to ona wie, jaki jestem i nie chciała, żebym się tam pokazywał, czy no wiesz... – rzucił cień uśmiechu, bez nacisku – ..no wiesz. Fajna jest? Dobrze Cię traktuje? – żartował. Jak to on. Choć na pierwszy rzut oka wyglądał na takiego, z którym żart jest nie po drodze. Ale! Niby żart, ale czekał na reakcję. Wyciągnął dłoń z piwem w jego stronę, by uderzenie butelkę o butelkę wybrzmiało pomiędzy wiatrem, a czymś, co sprawia, że myśli kołyszą się tak samo, jak korony drzew. Mogło to zabrzmieć dziwnie, ale cieszył się na to spotkanie. Rozpisane za bardzo? Wiele przed nimi. Cole pociągnął łyk, a resztę zostawił jemu...
Caius

Uwielbiał spotykać się z bliskimi sobie osobami, a rozmowy i wyjścia ładowały jego energię. Caius należał do ekstrawertyków 一 był otwarty na innych i pewnie właśnie z tego powodu nawiązał tak wiele relacji, które zaczęły się wyjątkowo spontanicznie.
Dodatkowo miał głowę pełną pomysłów; i choć znaczna część z nich zaliczała się do kategorii głupie, nie dało się go zatrzymać w odpowiednim momencie.
Dziś zdecydował się spotkać z Lylem i nawet przez chwilę nie myślał o tym, że wybranie się do opuszczonej dzielnicy to zły pomysł. Znalazł się tam przed czasem (co było do niego niepodobne) i te parę minut, które zostało mu do spotkania z Colem poświęcił na przeglądanie tiktoka.
Oderwał się od telefonu w chwili, w której usłyszał znajomy głos: 一 No siema! 一 Poderwał się ze swojego miejsca i przywitał się wesoło z Lylem. Odebrał butelkę i napił się piwa, a później zerknął na kumpla i chrząknął: 一 Nie chciałem przeszkadzać Harmony, bo zaplanowała dzisiaj czas dla siebie 一 wyjaśnił. Zrozumienie miesięcznego harmonogramu zajęło mu chwilę, ale teraz szczycił się opanowaniem go niemal do perfekcji. Podobnie było z konkretnymi seriami ulubionych produktów Ellington; swego czasu miał problemy z zapamiętaniem właściwych sekwencji, lecz w tym momencie potrafił wyrecytować je nawet w środku nocy.
Wiedząc, że jego dziewczyna wyjątkowo źle reagowała na odstępstwa od grafiku (przekonał się o tym na własnej skórze już parę razy), nie chciał zapraszać kumpla. Z nim był o wiele bardziej nieprzewidywalny, czym mógłby przyczynić się dyskomfortu ukochanej (a tego bynajmniej NIE CHCIAŁ). 一 Wpadniesz do mnie innym razem 一 obiecał.
Gdy zaś usłyszał kolejne słowa, pokiwał twierdząco głową. 一 Jest cudowna i tak strasznie ją kocham. Nie mogłem trafić lepiej, serio 一 wyszeptał, uśmiechając się błogo. Dziewczyna była miłością jego życia; Caius czuł, że w swoje ramiona pchnęło ich przeznaczenie i nie wyobrażał sobie siebie bez niej. Harm była doskonała; cholernie mądra, piękna i dosłownie i d e a l n a, przez co Undergrove czasami wciąż nie dowierzał, że zgodziła się zostać jego dziewczyną. Bo przecież on... Cóż, daleko było mu do ideału.
Brakowało naprawdę niewiele, by wyznał kumplowi, że chciał się jej oświadczyć; powstrzymał się od tego w ostatniej chwili i jedyne, co zrobił, to napicie się piwa. 一 Zamieszkaliśmy razem, bo w naszym domu mieszka teraz wujek i... 一 urwał, poszukując właściwego słowa. 一 Chyba w tym momencie już jego chłopak? Nie wiem, nie chciał nam za dużo powiedzieć 一 dodał z prawdziwym rozgoryczeniem. Przypominając sobie rozmowę z Casparem, wzdrygnął się teatralnie, bo padły wtedy słowa, o których wolałby zapomnieć.
一 W każdym razie... 一 Ponownie potrząsnął głową i chrząknął: 一 Opowiadaj co u ciebie 一 poprosił. Może zaraz miało się okazać, że Lyle także nie mieszkał już sam?

Lyle Cole

Siedzieli na murku w skateparku! Zaznaczmy to! Bo o ile słońce powoli chyliło się ku zachodowi, paru jakichś odszczepieńców zebrało się, aby właśnie w tym miejscu polatać na desce. Mieli o wiele lepsze miejsca (kurwa, ale powtórek), a jednak wybrali właśnie to. Przypadek? Nie sądzę? Brzmi znajomo? No to jeszcze jeden łyk piwa, by otumanić umysł. Sam Lyle – i to nie tak, że to dwa imiona, po prostu – ech, kurwa – Lyle spojrzał przed siebie. Na beton. Na rozmyte cienie, jakby szukał w nich czegoś więcej. Jednak słuchał. Słuchał go całym sobą. A ten mówił dalej, o tej jedynej, jakby była podarunkiem z gwiazd, zakochany jak cholera. Może nawet, że śmiech tej dziewczyny rozbija kurz w jego głowie? Albo, że jak ją widzi, to w sumie takie uczucie, jakby dostał elektrycznym pociskiem w serce? Chociaż nie. To przecież nie było tak bolesne. Cholera. Słuchało się go dobrze. Jakoś dziwnie „za dobrze”. Był taki...żywy? Rozpromieniony? Bo jak Caius mówił o tej dziewczynie, o tym, jak ją widzi z daleka, jak zna jej sposób trzymania kubka i jak dźwięk jej śmiechu potrafi zmienić dzień...to Lyle prawie czuł, że też ją kocha. Albo, że chciałby kogoś tak pokochać. No kurwa. Serio. I choć może brzmieć to źle, to jeśli wpadniemy w emocjonalną więź z postacią, to wręcz może okazać się to...cudowne? – Ejj. Chyba...no co? Wreszcie szczęśliwy, nie? – pytanie retoryczne. Zbędne. Ale Lyle uniósł butelkę, by raz jeszcze uderzyć tę jego. Jakiś durny toast, ale pasował do nich, do tego miejsca i słów, które rozpoczynały spotkanie.
- Ty, czyli zamieszkaliście razem, bo tam ten wujek i jakby tam... – składał to w jedną całość. Czy to już w ogóle nie pachniało dobrze? Jakby...cooo?! – ..no to pa to, czyli w sumie koniec końców wyszło tak, że...wyszło dobrze, nie? Albo...lepiej nawet – no bo czy nie tak było? Dla Cole’a to tylko zbieranina wydarzeń, idealnie łącząca się w całość. I tyle plusów, że matematycy mogliby się pogubić. Szczerze? No Lyle cały czas się uśmiechał. Ten jego tajemniczy, ale no cholernie szczery uśmiech nie znikał z jego pyska. Milczał. Dostrzegł spojrzenie Caiusa? Jakby nagle coś się stało?! Cholera wie. Może sam on nie potrafił uwierzyć, że Lyle tak niewiele gada – No co? Dobrze się tego słucha. No wiesz. Serio. No wiesz. Naprawdę fajnie, że Ci się układa – i choć myślał o tym, co usłyszał – ach, sporo byłoby tych przemyśleń, prawda? I było mu… dobrze. Po prostu. Może nie jakoś euforycznie, nie jak po wygranej – chociaż kurwa..._ , ale tak spokojnie, że aż dziwnie. Caius był zakochany, i to na poważnie. Nie mówił o niej jak o jakimś podboju czy przygodzie - mówił jak ktoś, komu w końcu coś kliknęło w środku. Jakby długo czegoś szukał, nie wiedząc czego, i nagle to znalazł, choć nie był pewien jak. No tylko, że potem padło jego pytanie. Ech, a miało wyjść krótko i normalnie, nie?
Lyle pokiwał głową powoli, jakby rozważał, czy w ogóle warto coś mówić. Zerknął na swoje buty, potem na pustą butelkę, która balansowała na krawędzi murku, jakby decydowała się, czy spaść, czy...ach, no wiecie – A co chcesz wiedzieć, co? – takie bez wyzwania. Bez ucieczki. To nie było pytanie, które miało zbić z tropu. Brzmiało bardziej jak myśl wypowiedziana na głos, pytanie, które stawia się samemu sobie, zanim odpowie się komuś innemu – Wiesz, że ja nie z tych, co? – prychnął? Zajął się drugą butelką. Otworzył. Upił łyk. Spojrzał przed siebie, jakby w otulającym ich mroku szukał odpowiedzi – Na szczęście wszystkie te kobiety, z którymi się „ostatnio” spotkałem, mają coś... – westchnął cicho – ..wiesz, że ja nie z tych, nie? – kurwa, jak mgła o poranku. Obecny, widoczny, ale nieuchwytny. Nie grał żadnej roli. Przy nim nie musiał. Chyba...może on ju taki był? Taki, którego nigdy nie da się poznać do końca? – Za Harmony, co? – szybka zmiana tematu. Unoszenie raz jeszcze butelki piwa. Toast. Jeden. Drugi. Trz...
Caius

一 Tak 一 przyznał, uśmiechając się błogo. Był szczęśliwy. Nie! Był najszczęśliwszy na świecie i chciał, by było tak już zawsze. Gdyby mógł, wykrzyczałby to całemu światu i chciałby, aby każdy mógł doświadczyć tego samego, co on.
一 No tak średnio 一 mruknął, odstawiając na chwilę piwo. 一 Byłoby dobrze, gdyby Ayida nie mieszkała z tym kretynem. 一 Upływ miesięcy niczego nie zmienił; Caius nadal nie akceptował chłopaka swojej siostry i uważał, że to nie zmieni się nigdy, bo Blackwood był skończonym idiotą; Undergrove nadal nie wybaczył mu tego, że ten obrzucał jajkami ich sklep i miał go za rozpieszczonego dupka, który pozwalał sobie na zbyt wiele.
Dodatkowo 一 choć do tego przyznawał się jedynie przed Harmony 一 bał się, że prawnik może się znudzić i że tym skrzywdzi Ayidę. A przecież Caius chciał dla niej jak najlepiej; chciał, by była szczęśliwa tak samo jak on i aby miała swój endgejm. 一 Ja nie wiem, co ona w nim widzi 一 kontynuował, przypatrując się osobom jeżdżącym na desce. Na świecie było tylu fajnych facetów, a jego siostra musiała wybrać jakiegoś bogatego dupka z dobrego domu.
Gdy przypomniał sobie o świątecznym wyjeździe prychnął i ponownie złapał za piwo. 一 A wiesz, co jest najlepsze? Próbował się z nami zaprzyjaźnić. Ze mną i Harmony. Idiota myślał, że zapomnimy o tym, co robił 一 mruknął. I właśnie wtedy kliknęło; na krótką chwilę Undergrove zamilkł i skupił się na dokładnej analizie pomysłu. 一 Cholera, mogłem skorzystać. Może pomógłby mi z tym pieprzonym kamieniem 一 bąknął. Nie pamiętał, czy zdążył podzielić się z Lylem swoim ostatnim dokonaniem; w życiu Caiusa było ich tak wiele, że powoli zaczynał się gubić w tym, kogo poinformował o czym.
一 No wiesz, po prostu 一 wyjaśnił i wzruszył ramionami. Nie pytał o nic konkretnego; ot, chciał po prostu odbić piłeczkę, by nikt nie zarzucił mu, że jest samolubny. 一 Mają co? Mam nadzieję, że nie mają przygotowanego kopa w jaja? 一 spytał z rozbawieniem i posłał Cole'owi wymowne spojrzenie. Jedynie żartował, bo tak naprawdę życzył mu wszystkiego, co najlepsze (niezależenie od tego, czym owe najlepszy by było).
一 Za Harmony. I za ciebie 一 powiedział, po czym 一 chcąc wprowadzić nieco zamieszania 一 uderzył lekko dnem butelki o otwór tej należącej do Lyle'a.

Lyle Cole

”Tak” – odpowiedź pewna siebie, bez zawahania się, z pełnym bagażem przekonania, który nie waży zbyt wiele – No i zajebiście... – tylko...zanim Cole zdążył naprawdę poczuć radość z odpowiedzi kumpla, ten zdążył zmienić temat. Nic w tym złego. Wręcz przeciwnie. Umówili się na pogaduchy, prawda? Przez tę chwilę Lyle słuchał uważnie, nie wtrącając niczego. Ayidę znał chyba tylko z widzenia, a jej chłopaka – o ile nie natknął się na niego nigdzie – zapewne wcale – Brzmisz jak ten starszy brat.. – zażartował, ale nie zaczepiał w żaden negatywny sposób. Wręcz przeciwnie. Chyba..normalne, że chciał odnieść się do tego, co usłyszał, prawda? Chociaż..no tak. To nie jego sprawa. Takich słów może użyć Caius, gdy usłyszy, co ten drugi ma do powiedzenia – ..wiesz, może widzi to samo, co Ty widzisz w tej swojej?.. – uniósł lekko dłonie do góry. Nie zamierzał stawać po niczyjej stronie. Tak się jakoś składało, że Cole nie kochał jego siostry, i chyba mógł spojrzeć na to z tej takiej...innej perspektywy? – ..nie musisz go lubić. Może to nawet faktycznie jakiś debil. Tylko..wiesz.. – westchnął, bo nie chciał się powtarzać i brzmieć jak fachowiec od „chemii”, który zaczyna się znać na „związkach” – ..ona na pewno patrzy na niego inaczej. Dla Ciebie to pewnie mało logiczne, nie? Tylko no może okazać się...prawdziwe – wzruszył ramionami, jakby to było oczywiste. Lyle – ~~najlepszy~~ doradca kpiny – I z jakim kurwa kamieniem?! – zmarszczył czoło, ściągnął brwi, nie rozumiejąc za wiele.

Ukrywanie treści: włączone: Hidebb Message Hidden Description

Chciał unieść butelkę, chciał wznieść toast, dodając coś na znak „za Ciebie też”, ale uderzenie w szyjkę w ten charakterystyczny sposób spowodowało – ach, chyba każdy to wie. Cole niemal natychmiast zassał piwo, które wzburzone chciało rozsadzić mu pysk od środka – Pojebało Cię?.. – przełknął, a potem spojrzał rozbawiony na Kajtka. Chyba właśnie w ten sposób sprawił, że Cole wrócił „na ziemię” – No to co? Jakieś plany z Harmony? W ogóle to...tak ją zachwalasz. Ma jakieś wady? Nie wiem..nie spuszcza deski..a nie, czekaj. To głupie. No nie wiem...spędza w łazience osiem godzin zamiast trzech przed wyjściem na miasto? – szybka zmiana tematów. Tak po prostu. Tak w jego stylu.
Caius

Wzdrygnął się teatralnie, bo w jego mniemaniu nie było rzeczywistości, w której Malcolm mógł być w porządku. 一 Zwariowałeś? 一 mruknął z oburzeniem. 一 To frajer, który obrzucał nasz sklep jajkami. Coś na pewno jest z nim nie tak 一 podkreślił. Gdyby Blackwood był normalny, nie zachowywałby się w ten sposób; gdyby zasługiwał na jego siostrę, wziąłby odpowiedzialność za to, co robił, a nie udawał, że nic takiego nie miało miejsca.
一 A co do kamienia... 一 urwał, by napić się piwa. 一 Widziałem na tiktoku taką zajebistą ofertę. Wiesz, kupujesz buty, które potem możesz sprzedać z dużym zyskiem 一 poinformował. Do tej pory żałował, że mu się nie udało, bo wszystko brzmiało naprawdę dobrze. Caius potrzebował pieniędzy, by kupić ukochanej pierścionek zaręczynowy, ale wszystko trafił szlag, 一 No i generalnie uznałem, że muszę to zrobić. Tylko zamiast butów dostałem... Kamień 一 jęknął żałośnie.
Upływ czasu niczego nie zmienił; jego policzki nadal piekły i czuł się fatalnie na samą myśl o tym, że dał się tak oszukać.
Potrafił wczuć się w sytuację kumpla, dlatego skinął twierdząco głową. 一 Nie znam się na tym aż tak, ale wydaje mi się, że... 一 urwał, dając sobie chwilę na odnalezienie właściwego słowa. 一 Wydaje mi się, że po prostu musisz dać sobie szansę. I wiesz, trafić na kogoś odpowiedniego 一 dopowiedział, odstawiając butelkę.
Był święcie przekonany co do swoich słów, bo chciał, by każdy w jego otoczeniu był szczęśliwy (no, może poza Malcolmem, bo akurat jemu nie życzył dobrze).
一 Już dawno 一 rzucił z uśmiechem, przyglądając się kumplowi, który chwytał piwo. Musiał gryźć się w język, by nie powiedzieć Cole'owi o zaręczynach (ten jednak nie powinien czuć się źle, bo Kajtek nie mówił o nich nikomu) i całą swoją uwagę skoncentrował na wadach: 一 Harmony? Wady? 一 zapytał i potrząsnął przecząco głową. 一 No coś ty 一 dopowiedział, uśmiechając się szeroko. W oczach Caiusa Ellington była ideałem; była doskonałą połówką jego duszy, która równoważyła wszystkie jego wady. 一 Na początku denerwowało mnie, że muszę kupować płatki tylko z określonych serii, bo często zapominałem o tych wszystkich zasadach, ale poza tym jest okej 一 zapewnił. Jego wyraz twarzy wyrażał czystą miłość; muzyk był najszczęśliwszy, że byli razem i coraz śmielej wybiegał w ich wspólną przyszłość (która rysowała się w wyjątkowo jasnych barwach).

Lyle Cole

- No wiesz, mogę Ci przytaknąć, zresztą byłoby to nawet logiczne z perspektywy znajomości... – no właśnie! – ..ale..no wiesz o co mi chodzi. Może ten Malcom to taki mebel z Ikei. Taki fotel z Ikei, o. Tobie się nie podoba, ale jej jest na nim wygodnie – oj. Lyle skumał właśnie złe znaczenie swoich słów, gdy upijał kolejny łyk piwa. Co najgorsze...nie było mu głupio. Nawet się lekko uśmiechnął – ...w sensie, rozumiesz. Jakby chodzi nie o siadanie na nim, tylko... – aktorsko, po profesorsku teatralnej sceny, wręcz zabawnie starał się wyjść z sytuacji, która wydawała się nie do odratowania – Sorry. No wiesz o co mi chodziło – pokiwał głową, wzdychając przy tym lekko, bo co jak co – tłumaczenie kumplowi tego tupu spraw chyba nie szło mu za dobrze. A co do obrzucania jajkami – Cole nie komentował. W swoim życiu robił wiele gorszych rzeczy. Cieszył się teraz, że Kajtek o nich nie wie...chociaż, gdyby...to może na tego Malcolma zerknąłby przychylniej?
- Ok, czaje... – łapał każdą informację do momentu, w której powiedział, że dostał – kamień. Serio? – Co? – zmrużył oczy. No pewnie by się roześmiał, ale widać było po siedzącym obok mężczyźnie, że takie zachowanie w niczym by nie pomogło – Jaki kamień? Co kamień? Da się to jakoś reklamować? – zainteresowanie Lylea rosło tak samo jak uśmiech na jego twarzy – Ej, i to jak coś to chciałeś opchnąć dalej, czy w sensie oferta była tak dobra, że miałeś zamiar zachować je dla siebie? – dociekliwy był, to fakt. No ale czy to nie najlepsze co może się przydarzyć komuś, kto ~~nie~~ chce o tym gadać?
- Dobra. Dalej. Jakie zasady? Jakie płatki? – chyba namieszała w jego życiu. Oczywiście, że patrząc na Kajtka, było wiadome, że tylko w tym pozytywnym znaczeniu, ale jednak – Nie chrapie? Albo..przypala omlety? – choć wypytywał, złapał się na tym, że Caius bardzo sprawnie pominął jeden temat – Hey. No to jak te plany? Hajtacie się, czy to raczej nie Wasza bajka? No niby już razem mieszkacie, ale.. – obrysował kumpla spojrzeniem – ...znamy się krótko, a ja nigdy nie widziałem Cię takiego szczęśliwego – to tylko wypowiedziana na głos prawda. Cole dopił kolejne piwo i w chwili ciszy nie tylko otworzył kolejne, ale też raz jeszcze spojrzał na chłopaków, którzy śmigali po rampie – Wiem, jak to brzmi, pewnie o tym wiesz, ale gdybyś potrzebował kiedyś jakiejś pomocy... – powrócił wzrokiem do chłopaka siedzącego obok. Może i Lyle wyglądał na takiego, co to na nim polegać nie można, ale teraz...albo może na tapecie tej relacji wydawało się, że coś łamie ten pusty stereotyp.
Caius

Zwizualizowanie sobie słów kumpla sprawiło, że zrobiło mu się niedobrze. 一 Nie, nie 一 potrząsnął szybko głową, nie chcąc myśleć o sprawie w tych kategoriach. 一 Nieważne, czegokolwiek nie zrobi, i tak go nienawidzę 一 mruknął.
一 No, kurwa, kamień 一 jęknął, po czym sięgnął po swój telefon i pokazał kumplowi zdjęcie najzwyklejszego na świecie głazu, który znalazł się w pudełku, w którym rzekomo miała przyjść limitowana para butów. 一 Harmony próbowała coś zadziałać, ale ten sklep już nie istnieje. Nie wiem, chyba z n ó w mnie oszukali 一 szepnął, wyraźnie smutniejąc.
Caius Undergrove co rusz napotykał na swojej drodze przeszkodę, która dla innego 一 odpowiedzialnego dorosłego 一 była czymś, co pokonywało się przed śniadaniem. Zaś młody muzyk zazwyczaj musiał radzić się wszystkich dookoła, by finalnie i tak zrobić coś głupiego.
一 Ty ogarnąłbyś, że to scam? 一 mruknął, mając nadzieję usłyszeć odpowiedź przeczącą. 一 Chciałem je sprzedać, ale gówno z tego wyszło 一 dopowiedział, zagryzając wewnętrzną część policzka. Oczyma wyobraźni widział piękny diamentowy pierścionek, a został z paskudnym kamieniem, który szpeciłby nawet ogródek.
一 Harmony smakują tylko Lucky Charms, które mają określone numery seryjne 一 Wpierw wydawało mu się to niemożliwe, ale gdy za trzecim razem wybrał zły numer zrozumiał, że to nie żarty. 一 Jej ulubione to takie, w których liczby nie powtarzają się obok siebie, numer seryjny zaczyna się nieparzystą i kończy parzystą, liczba nieparzystych jest nieparzysta, lub parzystych parzysta, a najsmaczniejsze są te, co mają dużo siódemek 一 wyrecytował na jednym wdechu, zdając się być zaprogramowanym do spełniania życzeń Ellington.
A Cole mógł sobie jedynie wyobrażać, ile czasu Caius spędzał na zakupach, by wybrać właściwe produkty.
一 Nie i nie 一 zapewnił. Życie z Harmony było niczym idealna bajka; świat skonstruowany z rygorystycznych zasad tylko z początku wydawał mu się zbyt skomplikowany, ale gdy już w niego wniknął i przekonał się, że to nawet działało, zrozumiał i pokochał go całym sobą.
W chwili, w której Lyle zapytał o ślub, Caius napił się piwa. Długo milczał 一 chyba zbyt długo, jak na siebie 一 ale naprawdę nie chciał się wygadać. 一 Na razie nie 一 odparł zgodnie z prawdą, celowo stawiając na krótką odpowiedź. By planować ślub należało się zaręczyć, a przecież Undergrove nie kupił nawet pierścionka. 一 I dzięki, stary, serio to doceniam 一 zapewnił, unosząc swoją butelkę na znak toastu.

Lyle Cole