you know, in space, no one can hear you scream. sad to wake up in such environment, no?
Whispers of life
ryba
cztery
Była już taka godzina, że Nemo był już po prostu zmęczony. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, a Jefferson wyglądała na spokojniejszą, niż momentami była. Delikatne neony staro-nowych zakładów barberskich, czy fryzjerskich, starały się zachęcić klientów, których i tak nie było zbyt wielu. Przynajmniej ładnie zapełniały ulicę, chociaż na moment, dopóki znowu się nie zamkną. Czasami łapała go myśl, dlaczego te w ogóle się otwierały, skoro ich los był praktycznie przypieczętowany. Prędzej czy później nadejdzie kres ich istnienia, związany z brakiem zainteresowania przez zawyżone ceny, zbyt wysokie jak na statystycznego mieszkańca najbliższej okolicy, a jednak jakoś nikt się z tym nie potrafił pogodzić. Ciągle tylko ta pogoń za pieniądzem. I po części Carroll to rozumiał, bo w końcu dobrze było mieć za co zapłacić rachunki, czy mieć fundusze na pełne posiłki, ale żeby było to kosztem kieszeni innych ludzi, co tylko chcieli zadbać o swój wygląd? Może dlatego większość mieszkańców, w tym on sam, sami się strzygli i golili, albo korzystali z wzajemnych usług.Lokale gastronomiczne, w które pewnie też było włożone multum pracy i pieniędzy, też wyglądały na opustoszałe i aż przykro było obok nich przechodzić. Szczególnie jak miał świadomość, że przecież ich nie wspomoże. Tym bardziej jeżeli teraz, ze sportową torbą przerzuconą przez ramię, wracał z siłowni do mieszkania, planując zahaczyć tylko o jeden automat z napojami, bo absolutnie nie miał ochoty wchodzić do żadnego ze sklepów. Te przecież obsługiwały karty kredytowe, więc teoretycznie nie musiał nawet za bardzo się martwić; w razie sytuacji wyjątkowej, to i tak miał ze sobą drobniaki, ale ile mogła kosztować zwykła butelka wody? Po siłowni miał jedynie pusty bidon, a był na tyle rozkojarzony, że nie napełnił go zaraz po treningu. Ta sama twarz, co zawsze. Ten sam kompan, z którym już tyle razy wspólnie ćwiczył, a jakoś tak miło im się rozmowa poza treningiem kleiła. Kiedyś musi go zapytać o jakieś wspólne piwo, albo cokolwiek innego.
Ale teraz stał przed jaskrawym automatem, ze zmarszczonymi brwiami patrząc na pozycje, które oferował. Ba, już nawet wpisywał numer, który odpowiadał butelce wody, a dopiero po chwili ogarnął, że ten świecący się szrot nie miał czytnika kart. Z westchnieniem zaczął wrzucać monety do środka, żeby tylko się okazało, że brakuje mu całych pięćdziesięciu centów. Pół dolara. Niby nic, niby mógł już po prostu wrócić do domu, ale automat nie odda mu jego drobniaków, a jemu średnio się chciało ufundować komuś połowy letniej puszki coca-coli. Rozejrzał się tylko i, całkowicie z odruchu, zaczepił przechodzącą akurat obok dziewczynę.
— Przepraszam, nie masz może pięćdziesięciu centów? — nie wyglądał jak jakiś bezdomny, nie używał wulgarnego języka, ani też nie był niemiły. Prosto z mostu, chociaż nieco zachrypniętym głosem; głową wskazał na automat, przy którym wstał. — Brakuje mi do wody, a to cholerstwo nie wydaje monet.
Elena Reilly
po mieście błąka się tylko jedna dusza
muge
Jefferson Ave. Ulica podobno najbezpieczniejsza i najbardziej luksusowa w całym Uptown. Dla Eleny żadna dzielnica w Nowym Orleanie nie była naprawdę bezpieczna, a mimo to lubiła tędy spacerować. Z kilku powodów. Po pierwsze: nikt jej tu nie znał, więc mogła bezkarnie przechadzać się po ulicach i obserwować ludzi wokół. Niby nic szczególnego, ale anonimowość czasami ją uspokajała. Tylko czasami – w zależności od dnia, mogło to działać odwrotnie.
Po drugie: było tu naprawdę ładnie. I cholernie drogo. Nigdy nie wchodziła do restauracji serwujących wyszukane dania. Zapachy, które unosiły się w powietrzu, gdy mijała kolejne lokale, tylko zachęcały, ale nie skusiła się, by spróbować tych rarytasów. Szkoda jej było pieniędzy, po prostu. Dzielnica bogaczy czy jaka cholera?
Nie była sknerą, wręcz przeciwnie. Lubiła wydawać zarobione przez siebie pieniądze. Praca w zakładzie pogrzebowym dawała jej wystarczająco gotówki na czynsz, zakupy spożywcze i chemiczne, jedzenie i żwirek dla kota, a czasem nawet na nową książkę albo jakiś ciuszek. Próbowała też odkładać, co mogła… ale wiadomo, jak to w praktyce wychodzi.
Dziś jednak myślała tylko o przyjemnym spacerze. Słuchawki na uszach, jeden z jej ulubionych zespołów – Haunt Me – towarzyszył jej w tej wędrówce po uliczkach. Nie bała się, że się zgubi. Żyła w czasach internetu, w razie czego znalazłaby drogę do domu w telefonie. Zawsze starała się mieć go naładowanego, nigdy przecież nie wiadomo, kiedy wpadnie na dziwną uliczkę albo kiedy trzeba będzie uciekać przed bandą psycholi.
Tak na wszelki wypadek.
Jej samotna, spokojna przechadzka skończyła się nagle, gdy przechodziła obok jakiegoś faceta i odezwał się do niej. Mówił do niej, prawda? Nie wydawało jej się to? Spojrzała na niego, ściągając jedną słuchawkę. Na szczęście słyszała co mówi, nigdy nie puszczała muzyki na pełen regulator. Lepiej wiedzieć, co się wokół dzieje.
Pięćdziesiąt centów?
Uniosła brwi i przyjrzała mu się uważnie. Czy wszyscy faceci w tym mieście byli tacy wielcy? A może to ona miała pecha i gdy wszyscy stali w kolejce po wzrost w trakcie narodzin, to ona przepychała się po swój niewyparzony język.
Pozbywszy się tych żenujących myśli, pokręciła głową i sięgnęła do torebki. A co jeśli to pretekst, żeby skoczyć na nią, gdy będzie wyciągać pieniądze? Albo ukraść portfel?
Nie wyglądał może na typowego gangstera, ale nigdy nic nie wiadomo. Mógłby być kolejnym Tedem Bundym, a ona stojąc z nim przy pustym automacie, mogłaby skończyć jako materiał do podcastu true crime.
Kurde, nie chciała być przestrogą dla fanów kryminałów.
Odsunęła się kilka kroków, ściskając portfel i zastanawiała się, jak to rozegrać. Może lepiej sama wrzucić te monety. Podeszła do automatu i wrzuciła pięćdziesiąt centów, obserwując, jak cena powoli się podnosi.
— Trzymaj. — powiedziała, odskakując od automatu i chłopaka na bezpieczną odległość. Nie był dla niej jakoś szczególnie niemiły, więc nie miała zamiaru atakować go bez powodu. Przynajmniej póki nie powie czegoś głupiego.
— Ten automat ma tendencję do zacinania się. Jak nie wyda napoju, polecam go kopnąć. — dodała, wzruszając ramionami. Taka bogata dzielnica, a nie mają automatu z czytnikiem kart. I nawet ten co mają, działał jakby miał wiecznie gorszy dzień.
nemo carroll
Po drugie: było tu naprawdę ładnie. I cholernie drogo. Nigdy nie wchodziła do restauracji serwujących wyszukane dania. Zapachy, które unosiły się w powietrzu, gdy mijała kolejne lokale, tylko zachęcały, ale nie skusiła się, by spróbować tych rarytasów. Szkoda jej było pieniędzy, po prostu. Dzielnica bogaczy czy jaka cholera?
Nie była sknerą, wręcz przeciwnie. Lubiła wydawać zarobione przez siebie pieniądze. Praca w zakładzie pogrzebowym dawała jej wystarczająco gotówki na czynsz, zakupy spożywcze i chemiczne, jedzenie i żwirek dla kota, a czasem nawet na nową książkę albo jakiś ciuszek. Próbowała też odkładać, co mogła… ale wiadomo, jak to w praktyce wychodzi.
Dziś jednak myślała tylko o przyjemnym spacerze. Słuchawki na uszach, jeden z jej ulubionych zespołów – Haunt Me – towarzyszył jej w tej wędrówce po uliczkach. Nie bała się, że się zgubi. Żyła w czasach internetu, w razie czego znalazłaby drogę do domu w telefonie. Zawsze starała się mieć go naładowanego, nigdy przecież nie wiadomo, kiedy wpadnie na dziwną uliczkę albo kiedy trzeba będzie uciekać przed bandą psycholi.
Tak na wszelki wypadek.
Jej samotna, spokojna przechadzka skończyła się nagle, gdy przechodziła obok jakiegoś faceta i odezwał się do niej. Mówił do niej, prawda? Nie wydawało jej się to? Spojrzała na niego, ściągając jedną słuchawkę. Na szczęście słyszała co mówi, nigdy nie puszczała muzyki na pełen regulator. Lepiej wiedzieć, co się wokół dzieje.
Pięćdziesiąt centów?
Uniosła brwi i przyjrzała mu się uważnie. Czy wszyscy faceci w tym mieście byli tacy wielcy? A może to ona miała pecha i gdy wszyscy stali w kolejce po wzrost w trakcie narodzin, to ona przepychała się po swój niewyparzony język.
Pozbywszy się tych żenujących myśli, pokręciła głową i sięgnęła do torebki. A co jeśli to pretekst, żeby skoczyć na nią, gdy będzie wyciągać pieniądze? Albo ukraść portfel?
Nie wyglądał może na typowego gangstera, ale nigdy nic nie wiadomo. Mógłby być kolejnym Tedem Bundym, a ona stojąc z nim przy pustym automacie, mogłaby skończyć jako materiał do podcastu true crime.
Odsunęła się kilka kroków, ściskając portfel i zastanawiała się, jak to rozegrać. Może lepiej sama wrzucić te monety. Podeszła do automatu i wrzuciła pięćdziesiąt centów, obserwując, jak cena powoli się podnosi.
— Trzymaj. — powiedziała, odskakując od automatu i chłopaka na bezpieczną odległość. Nie był dla niej jakoś szczególnie niemiły, więc nie miała zamiaru atakować go bez powodu. Przynajmniej póki nie powie czegoś głupiego.
— Ten automat ma tendencję do zacinania się. Jak nie wyda napoju, polecam go kopnąć. — dodała, wzruszając ramionami. Taka bogata dzielnica, a nie mają automatu z czytnikiem kart. I nawet ten co mają, działał jakby miał wiecznie gorszy dzień.
nemo carroll